دعای ابوحمزه ثمالی از مهم‌ترین متون مناجاتی شیعه در ماه رمضان است که افزون بر کارکرد نیایشی، نقشی تربیتی و معرفتی در بازسازی رابطه انسان با خداوند دارد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که سازوکارهای زبانی و بلاغی این دعا چگونه در شکل‌دهی به اقناع دینی، تربیت درونی و امیدبخشی ایمانی اثر می‌گذارند. مقصود از اقناع دینی در این مقاله، تأثیرگذاری دعا بر ذهن، عاطفه، باور و انگیزش دعاگوست، نه تغییر اراده الهی یا اقناع خداوند. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر نظریه کنش گفتار، عناصر بلاغی و الگوی سه‌گانه اقناع، متن دعای ابوحمزه را در قالب واحدهای گفتمانی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که دعا از طریق مناداهای الهی، تکرارهای آهنگین، ساخت‌های شرطی، استفهام‌های انکاری، اعتراف‌های تدریجی، تصویرپردازی مرگ و قیامت و استدلال بر پایه وعده و رحمت الهی، تجربه دینی دعاگو را از اضطرار و خوف به سوی اعتماد، امید و التزام اخلاقی هدایت می‌کند. بر این اساس، اقناع در دعای ابوحمزه فرایندی صرفاً عاطفی نیست، بلکه سازوکاری زبانی-تربیتی است که با تنظیم خوف و رجا، تثبیت حسن‌ظن به خداوند، پالایش نیت و تقویت انگیزش توبه، دعاگو را به بازسازی ایمان و رفتار دینی فرا می‌خواند.