آموزش پنهان به عنوان یک بستر غیرمستقیم در تعلیم و تربیت، نقشی اساسی در شکل‌دهی به شخصیت دانش‌آموزان ایفا می‌کند که اخلاق معلم یک از مهم‌ترین ارکان آن محسوب می‌شود. مسأله اصلی پژوهش حاضر آن است که پایبندی معلمان به آموزه‌های اخلاقی مندرج در دعای مکارم‌الاخلاق، چه تأثیری بر باورها، احساسات و رفتارهای دانش‌آموزان از طریق آموزش پنهان دارد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره‌گیری از چارچوب نظری تلفیقی بین "نظریه یادگیری اجتماعی" بندورا و سطوح اهداف آموزشی بلوم سامان یافته است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که التزام معلم به فضائل اخلاقی مانند: نیکوکاری، عیب‌پوشی و تواضع، نتایج مثبتی در سطوح شناختی(کمال عقل)، عاطفی(افزایش همدلی و خوش‌بینی) و رفتاری(مسئولیت‌پذیری) دانش‌آموزان به همراه دارد. در مقابل، اجتناب از رذائلی چون طمع، ناسزاگویی و سوءظن، مانع از بروز پیامدهای منفی در این سه سطح شده و از پیامدهایی چون: غفلت از یاد خدا، خودکم‌بینی و رفتارهای مخاطره‌آمیز پیشگیری می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش بر اهمیت اخلاق معلم مبتنی بر منابع دینی در اجرای مؤثر آموزش پنهان، از منظر مدل‌های روانشناختی و تربیتی تأکید دارد.